ช่วงนี้เป็นอ่ะไรก้อไม่รู้ มีแต่เรื่อง ที่ทำให้ไม่สบายใจ ทำให้เสียใจทั้งนั้น วันๆนึง

เหนื่อยว่ะ อยากจะลืม ก้อเหมือนจะลืมได้ แต่ทำไพอมีอ่ะไรมาสะกิด มันก้อเจ็บเหมือนเดิม ลืมไม่ได้ซักที ทำไมก้อไม่รู้

เรียนตอนนี้ไม่หนักเท่าไหร่ แต่งานเยอะมากกว่า เยอะจนจะทำส่งไม่ไหวแล้ว จิตใตก้อห่อเหี่ยว โอ้ยยย

คิดถึงบ้านจัง อยากกลับบ้าน ไม่อยากทนกดดันจนจะเป็นบ้าตายห่าอยู่ที่นี้แล้ว พูดไปก้อเหมือนตัวเองท้อเลย แต่มันก้อมีบ้างจริงๆแระ

บางครั้งก้อท้อแท้ไม่อยากที่จะทำอ่ะไรเลย อยากจะนอนๆไป แบบไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย

แต่พอนอนๆไป ก้อมีเรื่องตามไปรังควญ ถึงในฝันอีก เห้อ .... เมื่อไหร่จะตัดได้ซักที นิ่งๆๆๆๆ อยากพัก ไม่อยากคิดอ่ะไร ไม่อยากใช้ความคิดอ่ะไรที่มันมากมาย  อยากจะกลับไปสนุกกับเพื่อนๆ ....

คิดถึงพ่อคิดถึงแม่ เห้อ .... ทนๆๆๆ พูดกับตัวเองแต่แบบนี้มานานแระ แต่ความอดทนของคนเรามันก้อมีขีดจำกัด ไม่รู้ส่าวันไหนมันจะล้น มันจะระเบิดออกมา

 

ตอนนี้บอกได้แค่ เศร้า เหนื่อย ท้อ หมดกำลังใจ อยากร้องไห้ แต่ร้องไม่ออก มันจุกอยู่เต็มอก