แทบสิ้นชีวิตคร้าบพี่น้อง ไม่คิดว่าตัวเองจะไม่สบายได้ขนาดนี้ เริ่มจากเมื่อวานตอนบ่ายเรียนคณิตอยู่ รู้สึกไม่สบายตัว ตัวร้อนขึ้นอย่างกระทันหัน เป็นอะไร เริ่มปวดหัวหัวแทบจะระเบิด ตัวร้อนอย่างกะไฟ เรียนถึงห้าโมงครึ่ง กับมาหัวแทบแตก กลับมาไปห้องเพื่อน นั่งร้องคร้าบเพราะมันทำอะไรไม่ได้ เพื่อนต้มช๊อกโกแลตให้กิน และเอายาพาราให้กิน กินข้าวเข้าไปก้ออ้วก ไม่คิดว่าอาการจะหนักขนาดนี้ กลับห้องมามากินยาอีกรวมเป็นสี่เม็ด สมองเบลอ  แล้วก้อเผลอหลับไป สะดุ้งตื่อชนมาตอนเที่ยงคืน หนาวๆร้อนๆ ตัวแทบจะระเบิด จะโทรหาเพื่อนก้อเกรงใจมันดึกแล้ว ตีสองโทรกลับบ้าน โทรไปหาแม่ แม่ไม่รับ โทรหายาย คุยนานก้อไม่ได้ เหนื่อยมากๆ นอนไม่ได้ถึงตีสี่ ตัดสินใจโทรหาเพื่อนคร้าบ แต่เพื่อนปิดเครื่อง เลยฝากข้อความไว้ หลับไปอีกทีตอนตีห้า เจ็ดโมงเช้าเพื่อนมาดูอาการ ไม่ไหวคร้าบ ลุกไปเปิดประตูไม่ได้ เลยโทรหาแอ๋ว บอกว่าไม่ไหวแล้ว จะไปหาหมอแอ๋วเลยให้ปาสกาลพาไปหาหมอ ออกจากหอไปตอนสามโมงเช้าเดินไปโรงพยาบาลที่อยู่ตรงข้ามหอนี่แหล่ะ แต่ทรมานมากมายตอนที่เดินไป ไปถึงหมอก้อให้รอคิวนานมาก ไอ้เราแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว ก้ออุณหภูมิร่างกายมันสี่สิบสอง ดีนะไม่ช็อก ทำอะไรไม่ได้ นั่งร้องไห้คร้าบ คิดถึงคุณพ่อคุณแม่ คุณพระคุณเจ้าใหญ่ นั่งรอเกือบสองชั่วโมงได้มั่ง หมอก้อเรียกชื่อเข้าตรวจ ไปถึงก้อจัดการเจาะเลือดเราไปตรวจ เจาะไปอย่างเยอะ หลอดแรก ก้อได้อยู่พอหลอดที่สอง หมอบอกว่าเลือดไม่ออก ตั้งเจาะใหม่อีกครั้ง ไอ้เราไม่มีแรงที่จะโต้เถียง หน้านี่ซีด ตัวแทบไม่มีสีอยู่แล้ว สุดท้ายก้อเจาะเลือดเราไปสองที่คร้าบ แล้วก้อเข้าน้ำเกลือซะเลย เข้าไปสองกระปุก กระปุกแรกหมดไป อุณหภูมิเหลือสี่สิบจุดสาม กระปุกที่สองอุหภูมิค่อยปกติ

 ออกมาคร้าบถามหมอว่าตกลงเราเป็นไร ตกลงเป็นไข้หวัดใหญ่ไหม หมอบอกว่า หนักกว่าไข้หวัดใหญ่ ที่จริงไอ้เราก้อฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องหรอก เพราะมันเป็นชื่อโรคของเค้า แต่ได้ปาสกาล แปลให้ฟังอีกที่

พอกลับหอ เสร็จปาสกาลก้อไปซื้อยามาให้ แล้วก้อเอามาให้ สุดท้าย วันนี้ก้อพลาดสอบไป สอบอังกฤษคร้าบ ไม่ได้สอบเลย ก้อไม่รู้เนอะว่ามันจะร้ายแรงขนาดนี้ เกือบตาบไปแล้วไหมล่ะเรา

 

......สุดท้ายนี้ขอบขอบใจแอ๋ว ปาสกาล ไอ้เอ มากๆขอบใจมากจริงๆ เอาไว้ซักวันจะหาโอกาสที่จะตอบแทน.........

และขอบใจไอ้แต๋มที่คอยโทรถามอาการ... และก้อขอบใจเพื่อนๆทุกคนที่เป็นห่วงนะค่ะ

 

ปล. ตอนเย็นเพื่อนบอกว่าอาจารย์ไม่สอบคร้าบ ก้อเป็นโชคของเราไป....