ดีใจจังเลย อีกสองสามวันก้อจะได้กลับบ้านแระ หลังจากที่จากมาตั้งสองปี คิดถึงที่สุด จะกลับไปเพิ่มกำลังใจจากพ่อแม่ ยาย เพื่อที่จะมาต่อสู้ฟาดฟันต่อ กับอุปสรรคที่จะเจอข้างหน้าอีกมากมาย หนทางเดินต่อไป จะเป็นยังไงบ้างก้อไม่รู้เนอะ จากที่เคยได้ยินได้ฟังมา เค้าก้อเล่ากันมาว่า มันยาก ลำบาก มันก้อคงจะจริงอยู่แระ แต่ถึงยังไงก้แล้วแต่ ก้ออยากลองดูแระก้อต้องทำให้ได้ด้วย

 พูดถึงที่ผ่านมาอ่ะหรอ เหนื่อย แต่คิดว่า มันคงยังไม่ได้ถึงเสี้ยวกับที่จะเจอข้างหน้า ที่ผ่านมา หลายๆอย่างก้อได้พิสูจน์แล้วว่า ความขยัน พากเพียรพยายาม ก้อช่วยให้เรา ฝ่าฟันกับปัญหานั้นมาได้ สู้ๆนะอ๋อม และก้อทำดีต่อไปด้วย จะได้ประสบผลสำเร็จไง ...

ว่าๆไปนี่เราก้อแก่แระเนอะ จะยี่สิบในอีกไม่กี่วันนี้แระ จะบรรลุนิติภาวะแล้วหรอ อิอิ น่าขำว่ะ ยังไม่ได้รู้เรื่องอ่ะไรเลย แก่แค่อายุ แต่สมองยังไม่เจริญตามไปด้วยเลย เหอะๆๆ...

 

เด๋ววันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนนะ เด๋วเจอกันใหม่ที่ไทย ยังไงจะแวะมาเล่าให้ฟังนะจ๊ะ

 

ช่วงนี้เป็นอ่ะไรก้อไม่รู้ มีแต่เรื่อง ที่ทำให้ไม่สบายใจ ทำให้เสียใจทั้งนั้น วันๆนึง

เหนื่อยว่ะ อยากจะลืม ก้อเหมือนจะลืมได้ แต่ทำไพอมีอ่ะไรมาสะกิด มันก้อเจ็บเหมือนเดิม ลืมไม่ได้ซักที ทำไมก้อไม่รู้

เรียนตอนนี้ไม่หนักเท่าไหร่ แต่งานเยอะมากกว่า เยอะจนจะทำส่งไม่ไหวแล้ว จิตใตก้อห่อเหี่ยว โอ้ยยย

คิดถึงบ้านจัง อยากกลับบ้าน ไม่อยากทนกดดันจนจะเป็นบ้าตายห่าอยู่ที่นี้แล้ว พูดไปก้อเหมือนตัวเองท้อเลย แต่มันก้อมีบ้างจริงๆแระ

บางครั้งก้อท้อแท้ไม่อยากที่จะทำอ่ะไรเลย อยากจะนอนๆไป แบบไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย

แต่พอนอนๆไป ก้อมีเรื่องตามไปรังควญ ถึงในฝันอีก เห้อ .... เมื่อไหร่จะตัดได้ซักที นิ่งๆๆๆๆ อยากพัก ไม่อยากคิดอ่ะไร ไม่อยากใช้ความคิดอ่ะไรที่มันมากมาย  อยากจะกลับไปสนุกกับเพื่อนๆ ....

คิดถึงพ่อคิดถึงแม่ เห้อ .... ทนๆๆๆ พูดกับตัวเองแต่แบบนี้มานานแระ แต่ความอดทนของคนเรามันก้อมีขีดจำกัด ไม่รู้ส่าวันไหนมันจะล้น มันจะระเบิดออกมา

 

ตอนนี้บอกได้แค่ เศร้า เหนื่อย ท้อ หมดกำลังใจ อยากร้องไห้ แต่ร้องไม่ออก มันจุกอยู่เต็มอก

      

หวาดดีค่ะ จากที่หายไปนานสองนาน เพราะไม่ได้เข้ามา ไปเหอ บ้านใหม่ไฮไฟว์อยู่ค่ะ

ช่วงนี้ก้อปิดเทรอม อาทิตย์นึง ทั่งๆที่ที่อื่นเค้าปิดกันสองอาทิตย์ หว่าๆๆๆ... แต่ก้อดีแระ ดีกว่าไม่ได้ปิดเลย

ทำอะไรบ้างอ่ะหรอ ....ก้อไปทำที่วัดปารีสมา

 เพราะถือโอกาศทำบุญวันเกิดแม่ด้วย

( สุขสันต์วันเกิดแม่ค่ะ )

ในงานเค้ามีจัดงานสงกรานต์ ก้อไปช่วยเค้าอยู่แผนกสอยดาว ก้อหนุกดีค่ะ เหนื่อยด้วย แต่ก้ออิ่มใจดี

แต่ฝนอ่ะตกทั้งวันเลย ก้อเลยทำให้งาน กรอยไปเป็นบางช่วง แต่ ถึงยังไงแล้วคงก้อยังเยอะอยู่ไม่ต้องห่วงไป

ก้อไปช่วยงานเค้าสามวันสองคืน เสร็จงานแล้ว ก้อเลยไปเดินถ่ายรูปที่โอเปร่าต่อ สวยมากเลยค่ะ อลังกาลมากมาย

หลังจากนั้นก้อต่อโดยการไปร้านจีน กะจะไปซื้อชะอม อิอิ อยากกินอ่ะนะ แต่ร้านปิด ร้านที่เค้าเปิดมันก้อไม่มี เลยได้แค่ขนมมากิน

 

 

แระก้อเดินทางกลับบ้านเมือง พอมาถึงม้ง มาเจออากาศที่คงที่ ไม่แปรปรวน ร้อนคงที่เลย อิอิ

พอถึงห้องพักแค่นั้นแระ ไม่อาบมันแล้วน้ำ วางกระเป๋าได้กระโดดขึ้นเตียง สลบไปเลย เหนื่อย แต่ก้อสนุกดีค่ะ

นอนพักเอาแรงเพราะต้องไปฟาดฟันกะการบ้าน แระงานที่ต้องส่งอีกมาก

 

 

 

   ช่วงนี้เป็นอ่ะไรนักหนาไม่รู้ สอบๆๆๆ อยู่นั้นแระ วันนี้ก้อสอบ เบอัง ไปคร้าบพี่น้อง  จะรอดไม่รอดยังไงก้อรอลุ้นต่อไป สาธุ ขอให้ผ่านทีเถอะ

ขอให้ผลบุญอันน้อบนิดที่ลูกสะสมมานั้นส่งผลให้ลูกสอบผ่านทีเถอะ พอเสร็จสอบนี้ก้อมี คณิต ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ โอ้ยเอาให้หมดทุกวิชาเลยไหม

พุดไปแล้ว ก้อเหมือนตอกย้ำความโง่ของตัวเอง ทำไมอ๋อมลืมแบบสนิท แบบนี้เนื้อหาที่เรียนมาก้อไม่จำ โอ้ยอ่อมเอ้ยยย จะเอาอะไรไปสอบละลูก เหนื่อยเด้ ชีวิต .......

 

 เอาว่ะ ไม่เป็นไรสู้โว้ย ต้องทำได้ซิเนอะ ถ้าตังเองท้อแล้วจะเอากำลังใจที่ไหนไปสู้กะปัญหาล่ะ เจอแค่นี้ก้อท้อหรอ ไม่ได้  ท้ออ่ะท้อได้ แต่อย่าถอยนะไอ้อ๋อมเอ๋ย

พ่อจ๋าแม่จ๋า อ๋อมจะพยายามทำเพื่อพ่อแม่ เพื่อยายด้วยดิ คิดถึงที่สุดเลย  อยากเจอที่สุดเลย คิดถึงๆๆๆๆๆ

 

 

ไม่เดินตามทุกวันทุกทางที่ฉันไป อะไรที่ฉันเป็น
จะผิดถูกเท่าไรให้ฉันออกไปเห็น ได้เรียนได้รู้มัน

ได้มองตาก็พอ ก็ขอได้ห่วงใย
เอาใจช่วยแล้วกัน
คอยดูอยู่ไม่ไกล เมื่อไดที่ฉันต้องการ
ให้หันกลับมาหา

จะเจอะกับรอยยิ้ม แววตาที่อ่อนโยน
สองแขนที่พร้อมจะเช็ดหยดน้ำตา
เติมใจที่อ่อนแรง ให้ความเข้มแข็งนั้นย้อนคืนมา
กับหนึ่งคำเบาๆ ข้างๆ หู

แม่จะอยู่ตรงนี้ไม่ไกลไม่ห่าง
อยู่เป็นคนข้างหลังและเป็นกำลังใจ
สิ่งที่ทำให้ฉันเดินมาได้แสนไกล
ด้วยความอบอุ่นใจ เพราะรู้ว่าแม่อยู่ใกล้ๆ กัน

ไม่เคยแอบน้อยใจ
ไม่ต้องอิจฉา ว่าแม่ไม่รักกัน
มีเพียงความมั่นใจ
เมื่อใดที่ฉันไหวหวั่นแค่หันกลับมาหา

จะเจอะกับรอยยิ้ม แววตาที่อ่อนโยน
สองแขนที่พร้อมจะเช็ดหยดน้ำตา
เติมใจที่อ่อนแรง ให้ความเข้มแข็งนั้นย้อนคืนมา
กับหนึ่งคำเบาๆ ข้างๆ หู

แม่จะอยู่ตรงนี้ไม่ไกลไม่ห่าง
อยู่เป็นคนข้างหลังและเป็นกำลังใจ
สิ่งที่ทำให้ฉันเดินมาได้แสนไกล
ด้วยความอบอุ่นใจ เพราะรู้ว่าแม่อยู่ใกล้ๆ กัน

 

 

แทบสิ้นชีวิตคร้าบพี่น้อง ไม่คิดว่าตัวเองจะไม่สบายได้ขนาดนี้ เริ่มจากเมื่อวานตอนบ่ายเรียนคณิตอยู่ รู้สึกไม่สบายตัว ตัวร้อนขึ้นอย่างกระทันหัน เป็นอะไร เริ่มปวดหัวหัวแทบจะระเบิด ตัวร้อนอย่างกะไฟ เรียนถึงห้าโมงครึ่ง กับมาหัวแทบแตก กลับมาไปห้องเพื่อน นั่งร้องคร้าบเพราะมันทำอะไรไม่ได้ เพื่อนต้มช๊อกโกแลตให้กิน และเอายาพาราให้กิน กินข้าวเข้าไปก้ออ้วก ไม่คิดว่าอาการจะหนักขนาดนี้ กลับห้องมามากินยาอีกรวมเป็นสี่เม็ด สมองเบลอ  แล้วก้อเผลอหลับไป สะดุ้งตื่อชนมาตอนเที่ยงคืน หนาวๆร้อนๆ ตัวแทบจะระเบิด จะโทรหาเพื่อนก้อเกรงใจมันดึกแล้ว ตีสองโทรกลับบ้าน โทรไปหาแม่ แม่ไม่รับ โทรหายาย คุยนานก้อไม่ได้ เหนื่อยมากๆ นอนไม่ได้ถึงตีสี่ ตัดสินใจโทรหาเพื่อนคร้าบ แต่เพื่อนปิดเครื่อง เลยฝากข้อความไว้ หลับไปอีกทีตอนตีห้า เจ็ดโมงเช้าเพื่อนมาดูอาการ ไม่ไหวคร้าบ ลุกไปเปิดประตูไม่ได้ เลยโทรหาแอ๋ว บอกว่าไม่ไหวแล้ว จะไปหาหมอแอ๋วเลยให้ปาสกาลพาไปหาหมอ ออกจากหอไปตอนสามโมงเช้าเดินไปโรงพยาบาลที่อยู่ตรงข้ามหอนี่แหล่ะ แต่ทรมานมากมายตอนที่เดินไป ไปถึงหมอก้อให้รอคิวนานมาก ไอ้เราแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว ก้ออุณหภูมิร่างกายมันสี่สิบสอง ดีนะไม่ช็อก ทำอะไรไม่ได้ นั่งร้องไห้คร้าบ คิดถึงคุณพ่อคุณแม่ คุณพระคุณเจ้าใหญ่ นั่งรอเกือบสองชั่วโมงได้มั่ง หมอก้อเรียกชื่อเข้าตรวจ ไปถึงก้อจัดการเจาะเลือดเราไปตรวจ เจาะไปอย่างเยอะ หลอดแรก ก้อได้อยู่พอหลอดที่สอง หมอบอกว่าเลือดไม่ออก ตั้งเจาะใหม่อีกครั้ง ไอ้เราไม่มีแรงที่จะโต้เถียง หน้านี่ซีด ตัวแทบไม่มีสีอยู่แล้ว สุดท้ายก้อเจาะเลือดเราไปสองที่คร้าบ แล้วก้อเข้าน้ำเกลือซะเลย เข้าไปสองกระปุก กระปุกแรกหมดไป อุณหภูมิเหลือสี่สิบจุดสาม กระปุกที่สองอุหภูมิค่อยปกติ

 ออกมาคร้าบถามหมอว่าตกลงเราเป็นไร ตกลงเป็นไข้หวัดใหญ่ไหม หมอบอกว่า หนักกว่าไข้หวัดใหญ่ ที่จริงไอ้เราก้อฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องหรอก เพราะมันเป็นชื่อโรคของเค้า แต่ได้ปาสกาล แปลให้ฟังอีกที่

พอกลับหอ เสร็จปาสกาลก้อไปซื้อยามาให้ แล้วก้อเอามาให้ สุดท้าย วันนี้ก้อพลาดสอบไป สอบอังกฤษคร้าบ ไม่ได้สอบเลย ก้อไม่รู้เนอะว่ามันจะร้ายแรงขนาดนี้ เกือบตาบไปแล้วไหมล่ะเรา

 

......สุดท้ายนี้ขอบขอบใจแอ๋ว ปาสกาล ไอ้เอ มากๆขอบใจมากจริงๆ เอาไว้ซักวันจะหาโอกาสที่จะตอบแทน.........

และขอบใจไอ้แต๋มที่คอยโทรถามอาการ... และก้อขอบใจเพื่อนๆทุกคนที่เป็นห่วงนะค่ะ

 

ปล. ตอนเย็นเพื่อนบอกว่าอาจารย์ไม่สอบคร้าบ ก้อเป็นโชคของเราไป....

วันนี้ไปทำบุญที่วัดมาค่ะ ไปกันกะเพื่อนๆ ประมาณ ห้าถึงหกคนได้ ครั้งนี้ทำขนมไปถวายพระท่านค่ะ ช่วงนี้รู้สึกอารมณ์ไม่ค่อยดี ดวงไม่ค่ เลยไปทำบุญเผื่อจิตใจจะได้ผ่องใส ขึ้น พอเข้าวัดแล้วก้อรู้สึกดี สบายใจดี ได้ทำบุญ ได้ข้อคิดอะไรดีๆ เพื่อที่จะมาแก้ไขปัญหาตังเองให้ตรงจุด ขยัน อดทน ไม่ประมาณ

จงครองตนให้ไม่เป็นคนที่ประมาทอยู่เสมอ แล้วเราก้อจะรู้เองว่าควรที่จะทำอะไร อย่างไร .... 

อาทิตย์หน้าก้อจะสอบแล้วคร้าบท่าน จะเป็นยังไงบ้างก้อไม่รู้ อ่านหนังสือก้อจะไม่ทันอยู่แล้ว ไม่รู้จะหยิบอ่ะไรมาอ่านดี นั่งมองมันไปนั่งมองมา ก้อปวดหัวซะงั้น แระก้อหลับ Z z z z  ดีกว่า

กลัวก้อกลัวเนอะ กลัวทำออกมาได้ไม่ดี แต่ถึงยังไงก้อจะพยายาม ไม่ยอมแพ้หรอก ต้องทำให้ได้ และมันต้องได้ด้วย ไม่แพ้ ไม่มีทาง

 

 

         หยุดปีใหม่สองอาทิตย์ ไอ้อ๋อมก้อดีใจใหญ่เลยคร้าบบ ได้ตื่นสาย วันๆ ไม่เคยต่ำกว่าเที่ยง แต่ที่ซวยก้อคือปิดอ่ะดิ ดันไม่สบายไปซะครึ่งนึงเลยอดไปไหนเลย ก้อได้แต่นั่งๆนอนๆอยู่ห้อง แระก้อเล่นเน็ตทั้งวัน การบ้านก้อเยอะแยะยังทำไม่เสร็จเลย ขี้เกียจจะทำเหลือเกิน ว่าไปก้อน่าเตะเนอะ เค้าส่งมาเรียนแท้ๆ แต่ดันแอบขี้เกียจ พูดถึงปีใหม่ที่ผ่านมา ขำอ่ะ ไม่เค้าท์ดาว์ที่นี่เลย หลับไปเพราะฤทธิ์ยา ไม่รู้เรื่องเลยคร้าบบว่าเค้าปีใหม่ไปตอนไหน สดุ้งตื่นเสียงพลุที่จุดในเมือง แต่ไม่ลุกล่ะ ลุกไม่ไหว (ดีหน่อยที่เค้าท์ที่ไทยไป ) ตื่นเช้ามาก้อคราง อ๋อยๆ ยังกะลูกหมา ไม่มีแรงเอาซะเลย เอาว่ะกินข้าว อาบน้ำแระก้อกินยาอีกดูซิมันจะไม่หายจริงๆหรอ ...แระก้อหลับไปอีกรอบ

 

 

ขอให้พ่อมีสุขภาพที่แข็งแรงนะค่ะ

รักพ่อมากค่ะ 

อีกวันคืนที่ความเหงาเข้ามาครอบงำ หลังจากที่ทำกับข้าวเพื่อที่จะไปกินพรุ่งนี้กะเพื่อนๆแล้ว ก้อได้เวลานั่งอยู่หน้าจอคอมอีกแล้วไม่รู้มันเป็นอะไรของมันนักหนา ไม่หลับเป็นอันไม่ได้ปิดมันซะทีแระคอมเนี้ย งานการไม่ได้ทำมันแหล่ะ จะโทษใครได้ ทั่งหลายทั่งปวงนี้มันก้ออยู่ที่ เรานี่แหล่ะ กะแกล้งเอาคอมไปไว้ห้องเพื่อน ซะหน่อยจะได้ไม่ต้องได้เล่นมันเลย อิอิ   (ขอโทษ ทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะค่ะไม่ได้ตั้งใจมาบ่นให้ฟังนะค่ะ ) นั่ง คลิกดูอะไรไปเรื่อยๆ อ่านอะไรไปเรื่อย ตาก้อเริ่มมัว ...

   ช่วงนี้เป็นอะไรที่แบบว่าเดินไปทางไหนก้อเจอแต่ประท้วง ตลกเนอะ รถทาม ประท้วงไม่วิ่ง คนทำงานประท้วงไม่ทำงาน นักเรียนนักศึกษาประท้วงไม่เรียน แต่ไอ้อ๋อมต้องนั่งเรียน เพราะเจ้คริสต้าไม่ได้สนใจใครประท้วงอะไรก้อทำไป ฉันจะสอน มีไรไหม...เฮ้ยยย ไอ้ลมนี่ก้อไม่รู้จะลมอ่ะไรนักหนา เสียงออกจะน่ากลัว... พัดแรงนี่ ช่วยที ช่วยพัดพาความเหงา ความว้าเหว่ อาการเซ็ง ที่สำคัญ ความโสดไปจากชีวิตที อิอิ...เอ้าๆๆ ไหนบอกว่าไม่ได้เข้ามาบ่นไงนี่ลามไปหมดทั้งดินฟ้าอากาศแล้วนะ..

  ง่วงก้อง่วง ....หาวววววว

เอาเป็นว่าร่ำลากันไปก่อนแล้วกันวันนี้แล้วจะมาบ่นให้ฟังกันใหม่ในโอกาศหน้านะจ๊ะ

 

 

23/11/07 ช่วงนี้ก้อแปลกเนอะมีอะไรให้บ่นเยอะแยะ วันนี้ก้อมีอีกแล้ว เรื่องไม่สบายใจ เรื่องที่ไม่น่าเกิด แต่ก้อเกิด สาเหตุหรอหาไม่เจอ คือจับไม่ได้ไล่ไม่ทันว่ามันเริ่มจากตรงไหน ไม่มีอะไรทั้งสิ้น ไม่อยากให้มีคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่ผิด แต่ถ้ามีจริงๆ ก้อขอเป็นอ๋อมที่เป็นคนผิด...(ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกนะ)ปกติแล้วก้อไม่ขี้แงให้ใครเห็นบ่อยนัก แต่วันนี้ก้อหลุดจนได้คร้าบบ...

เพื่อน คำๆนี้มันมีค่าเนอะ มันมีค่าต่อการที่จะรักษามันไว้ไม่ให้หลุดไป โดยเฉพาะเพื่อนที่ดี เพื่อนที่เข้าใจ..

ความสัมพันธ์มันบรรยายไม่ได้...ยังไงท้ายที่สุดแล้วมันก้อยังคงไว้ซึ่งมิตรภาพที่ดีที่มีให้กันเหมือนเดิม

""มิตรภาพของคำว่าเพื่อน""

 

 

คอยเตือน ยามเพื่อนพลั้ง คอยฟัง ยามเพื่อนขอ

คอยรอ ยามเพื่อนสาย คอยพาย ยามเพื่อนพัก

คอยทัก ยามเพื่อนทุกข์ คอยปลุก ยามเพื่อนท้อ

คอยง้อ ยามเพื่อนงอน คอยสอน ยามเพื่อนผิด

คอยสะกิด ยามเพื่อนเผลอ คอยเจอ ยามเพื่อนหา

คอยลา ยามเพื่อนกลับ คอยปรับ ยามเพื่อนเปลี่ยน

คอยเรียน ยามเพื่อนเที่ยว คอยเคี่ยว ยามเพื่อนเล่น

คอยเย็น ยามเพื่อนร้อน คอยหอน ยามเพื่อนเห่า

คอยเฝ้า ยามเพื่อนฟุบ คอยอุบ ยามเพื่อนปิด

คอยคิด ยามเพื่อนถาม คอยปราม ยามเพื่อนหลง

คอยปลง ยามเพื่อนแกล้ง คอยแบ่ง ยามเพื่อนหมด

คอยอด ยามเพื่อนทาน คอยคาน ยามเพื่อนล้ม

คอยชม ยามเพื่อนชนะ คอยสละ ยามเพื่อนชอบ

อย่าลืมให้ความสำคัญกับคนที่คุณเรียกว่า "เพื่อน" นะ
โดยเฉพาะถ้าเค้าคือเพื่อนจริงๆ

... เธอทุกข์ - ฉันทุกข์ เธอสุข – ฉันสุข.....

 

   ช่วงนี้ก้อเป็นช่วงวันหยุด ของอ๋อมค่ะ เย้ๆๆ ดีใจได้พักพ่อน วันนี้ก้อได้ไปทำบุญมา ไปกันหะเพื่อนๆหลายคนเลย มีเพื่อนที่มาจากเมืองอื่น สามคน อ๋อมทำกับข้าวด้วยนะ เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่ไปวัดที่montperllier  ตอนแรกที่ไปถึงก้อ งงๆ เอ้อออ วัดใน appaterment แต่พอเข้าไปแล้วก้อชื่นใจมากๆ ป้าๆ และคุณยายให้การต้อนรับดีมาก โดยวัดที่ว่านี้เป็นวัดลาว เข้าไปก้อเจอภาษาบ้านเกิดเลยค้า  ทำให้คิดถึงบ้านทันที ยิ่งเจอกับการต้อนรับที่อบอุ่นไปแล้ว ยิ่งอิ่มใจไปกันใหญ่เลย วันนี้ไปผูกแขนด้วย

เสร็จพิธีการก้อเวลาประมาณ บ่ายสองได้มั่ง กลับมาที่หอ ก้อคิดว่าจะพาเพื่อนๆไปเที่ยวทะเลกัน พอคิดแล้วก้อตกลงไปเลยครับแต่รอ นุ ตัดผมก่อน งั้นอ๋อมขอหลับก่อนแล้วกันนะไปกันตอนไหนปลุกอ๋อมด้วยแระกัน พอถึงเวลาเพื่อนก้อปลุก กว่าจะออกเดินทางไปทะเลได้ เวลาก้อปาเข้าไป แล้วสี่โมงกว่า ไปถึงทะเลตอนหกโมงได้มั่ง ไม่มีใครเลยซักคน ก้อมันมืดค่ำแล้วเนอะ ใครเค้าจะอยู่อีกอย่างหนาวก้อหนาวแทบจะแข็ง ว่าแล้วพอไปถึงก้อรีบถ่ายรูป 1 2 3แชะ... แล้วก้อรีบกลับเลยคร้าบ เพราะอยู่ต่อมีหวังแข็งตายแน่เลย ขากลับก้อแวะ ซื้อของมาทำกับข้าวโดยวันนี้ นุ โชว์ฝีมือ ทำต้มใก่ พอกินเสร็จน้องอ๋อมไม่ไหวจริงๆค้า ง่วงมากดูท่าจะตัวร้อนๆด้วยเห็นทีต้องกินยาดักไว้ซะแล้ว เด๋วไม่สบาย ก้อไปเผชิญกับลมแรงอากาศหนาวมาซะขนาดนั้น

แต่ยังไงก้อเถอะวันนี้ก้อสนุกนะ เป็นวันที่ประทับใจวันหนึ่งเลยแระ  สุขกายสบายใจ

 

โรคงอน เป็นโรคระบาดที่ร้ายแรง ติดต่ออย่างรวดเร็ว ขยายตัวเป็นวงกว้างในแนวราบยังไม่พบวัคซีนหรือยารักษา ผู้ป่วยมีอาการ "หน้างอ" บางรายที่อาการหนัก . . .  จะมีอาการหน้าดำ แทรกซ้อนด้วย หูแข็งฟังอะไร ขัดหูขัดใจไปหมด   ตาขวาง น้ำลายไหลเล็กน้อยพองาม (. . .จริงอ่ะ) ยังไม่พบหลักฐานที่แน่นอน ว่าผู้ใดนำเชื้อมาปล่อย       โรคนี้ส่งผลให้อุณหภูมิร่างกายสูง มือไม้สั่นผู้ป่วยที่อาการหนัก อาจถึงขั้นชักดิ้นชักงัก การปฐมพยาบาลเบื้องต้น . .  ควรสังเกตอาการผู้ป่วย ว่างอนอยู่ในระดับไหน ถ้างอนน้อย ๆ ให้รีบง้อ  วิธีการรักษา . . .           ผู้พบเห็นทั่วไป ควรเอาใจใส่ ต่อผู้ที่ติดเชื้อในระยะเริ่มแรกจะทำให้อาการไม่ลุกลามและสามารถรักษาหายได้  สำหรับผู้ป่วยที่อาการหนัก       ผู้ง้อ ควรได้รับการฝึกสอน และเป็นผู้ชำนาญการง้อเป็นพิเศษ เพราะผู้ป่วยจิตใจอ่อนแอ .เปราะบางแตกหักง่ายเอาใจใส่เป็นพิเศษ  หลังได้รับการรักษา . . .    ผู้ป่วยที่หายแล้ว ยังสามารถอาการกำเริบได้ทุกเวลา ผู้ใกล้ชิดต้องให้ความรักและความเข้าใจ หากความรักและความเข้าใจลดน้อยลงเมื่อไหร่  อาการงอนจะกำเริบหมายเหตุ . . .       พบมากในกลุ่มคนที่มีความสวย และความน่ารัก สำหรับผู้ไม่สวยและไม่น่ารัก    . จะเรียกอาการเดียวกันนี้ว่า "น่าเบื่อ น่ารำคาญ"    จะปล่อยไปตามยถากรรม (โอ้…) ไม่มีการปฐมพยาบาลใด ๆ ทั้งสิ้น จนกว่า อาการจะหายหรือตายไปเอง เหอะๆๆ แล้วคนเอามาโพสจะมีใครมาปฐมพยาบาลไหมเนี่ย หายากว่ะ คิดนะ

 

การเดินทางของเหล่าเรือลำน้อยที่จะเดินทาง ไปสู่จุดหมายที่มันหวังไว้ ได้เริ่มมาก้อเกือบเดือนแล้ว โดยมีสมาชิกที่ร่วมเดินทาง สิบสี่ชีวิตคือ จิ๋ง สุน แอ๋ว มิ้งกี้ ขวัญ ตั๊ก เอ อ๋อม แต๋ม ไผ่ กวาง ริย์ เชียร แสตมป์ เหล่าเรือลำน้อยๆนี่ จะต้องเจออุปสรคมากมาย ในเส้นทางที่พวกเค้าจะเดินทางไปซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเค้ารู้ดีกันอยู่แล้ว และแน่นอนต้องฝ่าฟันให้ ผ่นพ้นไปให้ได้อาจจะ เจอกับลมพัดแรงที่กระหน่ำเข้ามา เจอกับ พายุฝนที่หนักหน่วง แสงแดดที่แผดเผา จนบางครั้งเรือลำน้อยบางลำถึงกับจะหมดแรงที่จะไปต่อ แต่เพื่อนที่ร่วมเดินทางก้อได้ช่วยกันผยุงไปด้วยกันให้ได้ สักวันนึงวันที่ขบวนเรือทั้งสิบสี่ลำก้อจะต้องเดินทางไปสู่จุดหมายของเค้าให้ได้ ถึงแม้จะล้มเหลวในบางครั้ง ก้พักก่อน เก็บแรงเพื่อเดินทางต่อ สู้ๆนะเพื่อนๆ กำลังใจจากเรือลำน้อยลำนี้จะเป็นกำลังใจให้เพื่อนๆเสมอ เราจะฝ่าฟันมันไปพร้อมกันนะ

สู้ๆๆ ..........สู้โว้ยยย

มาอยู่ที่ฝรั่งเศสวันนี้ก้อครบหนึ่งแล้วเนอะ คิดย้อนกลับไปตอนนี้เมื่อปีที่แล้ว ตอนเจ็ดโมงห้านาที ของวันที่ สี ตุลาคมได้เดินทางมาถึงฝรั่งเศสวันน้นมาถึงอากาศก้อเย็นพอสมควรตามประสาคนเมืองร้อนมาอยู่ที่หนาว แล้วข้าก้อได้เดินทางไปร่ำเรียนวิชา ที่ มหานคร นองซี่ จนบัดนนี้เวลาได้ล่วงเลยไปแล้วหนึ่งปี วิชาที่ศึกษามาก้อไม่ได้ดีขึ้นเลย ยิ่งรู้สึกว่ายิ่งเรียนยิ่งโง่ โอ้ อะไรกันหนอ และในขณะนี้ข้าน้อยก้อได้ย้ายสำนักเรียนมาเป็นศิษย์ที่ เมืองที่มีนามว่า มหานคร ม้งเปอริเย้montpellier เพื่อนร่ำเรียนวิชาเพิ่มเติม อากาศที่นี้ช่างเหมือนเมืองไทยเหลือเกินร้อนได้ใจมากเลย พอเจออากาศแบบนี้พอมีฝนมานิดหน่อย โรคเดิมข้าก้อได้กำเริบคือข้าแพ้ฝน ไม่เคยชนะมันเลย ทำเอาข้าต้องนอนจับไข้เลยวันนี้ วันนี้ข้านั่งเรียนข้าก้นับถอยหลังเวลาหมดเพราะข้าปวดกระบานมาก เหอะๆๆ ว่าเวลาผ่านไปเร็วปานสายฟ้าแลบ แปปๆเอง ตลอกเวลาที่ผ่านมาหนึ่งปีข้าก้อได้พบเจอได้เรียนรู้อะไรมากมายหลาอย่าง ทำให้ประสบการณ์ชีวิตข้ามีมากขึ้นเล็กน้อย ตามประสบการณ์สมองนั้นแหล่ะ ได้เดินทางไปหลสยทที่ ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตร่วมกับคนอืน แล้วการรู้จักที่จะเรียนรู้คนอื่นๆ ข้ารู้สึกถภูมิใจและดีใจในวันทุกวันที่ผ่านมาเหลือเกิน...ว่าไปว่ามาก้อมากความเอาเป็นว่าแค่นี้ก่อนแล้วกัน แล้วข้าจะมาอับเดตข้อมูลใหม่ในภายภาคหน้า