*****Bienvenue *****

ดีใจจังเลย อีกสองสามวันก้อจะได้กลับบ้านแระ หลังจากที่จากมาตั้งสองปี คิดถึงที่สุด จะกลับไปเพิ่มกำลังใจจากพ่อแม่ ยาย เพื่อที่จะมาต่อสู้ฟาดฟันต่อ กับอุปสรรคที่จะเจอข้างหน้าอีกมากมาย หนทางเดินต่อไป จะเป็นยังไงบ้างก้อไม่รู้เนอะ จากที่เคยได้ยินได้ฟังมา เค้าก้อเล่ากันมาว่า มันยาก ลำบาก มันก้อคงจะจริงอยู่แระ แต่ถึงยังไงก้แล้วแต่ ก้ออยากลองดูแระก้อต้องทำให้ได้ด้วย

 พูดถึงที่ผ่านมาอ่ะหรอ เหนื่อย แต่คิดว่า มันคงยังไม่ได้ถึงเสี้ยวกับที่จะเจอข้างหน้า ที่ผ่านมา หลายๆอย่างก้อได้พิสูจน์แล้วว่า ความขยัน พากเพียรพยายาม ก้อช่วยให้เรา ฝ่าฟันกับปัญหานั้นมาได้ สู้ๆนะอ๋อม และก้อทำดีต่อไปด้วย จะได้ประสบผลสำเร็จไง ...

ว่าๆไปนี่เราก้อแก่แระเนอะ จะยี่สิบในอีกไม่กี่วันนี้แระ จะบรรลุนิติภาวะแล้วหรอ อิอิ น่าขำว่ะ ยังไม่ได้รู้เรื่องอ่ะไรเลย แก่แค่อายุ แต่สมองยังไม่เจริญตามไปด้วยเลย เหอะๆๆ...

 

เด๋ววันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนนะ เด๋วเจอกันใหม่ที่ไทย ยังไงจะแวะมาเล่าให้ฟังนะจ๊ะ

 

ช่วงนี้เป็นอ่ะไรก้อไม่รู้ มีแต่เรื่อง ที่ทำให้ไม่สบายใจ ทำให้เสียใจทั้งนั้น วันๆนึง

เหนื่อยว่ะ อยากจะลืม ก้อเหมือนจะลืมได้ แต่ทำไพอมีอ่ะไรมาสะกิด มันก้อเจ็บเหมือนเดิม ลืมไม่ได้ซักที ทำไมก้อไม่รู้

เรียนตอนนี้ไม่หนักเท่าไหร่ แต่งานเยอะมากกว่า เยอะจนจะทำส่งไม่ไหวแล้ว จิตใตก้อห่อเหี่ยว โอ้ยยย

คิดถึงบ้านจัง อยากกลับบ้าน ไม่อยากทนกดดันจนจะเป็นบ้าตายห่าอยู่ที่นี้แล้ว พูดไปก้อเหมือนตัวเองท้อเลย แต่มันก้อมีบ้างจริงๆแระ

บางครั้งก้อท้อแท้ไม่อยากที่จะทำอ่ะไรเลย อยากจะนอนๆไป แบบไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย

แต่พอนอนๆไป ก้อมีเรื่องตามไปรังควญ ถึงในฝันอีก เห้อ .... เมื่อไหร่จะตัดได้ซักที นิ่งๆๆๆๆ อยากพัก ไม่อยากคิดอ่ะไร ไม่อยากใช้ความคิดอ่ะไรที่มันมากมาย  อยากจะกลับไปสนุกกับเพื่อนๆ ....

คิดถึงพ่อคิดถึงแม่ เห้อ .... ทนๆๆๆ พูดกับตัวเองแต่แบบนี้มานานแระ แต่ความอดทนของคนเรามันก้อมีขีดจำกัด ไม่รู้ส่าวันไหนมันจะล้น มันจะระเบิดออกมา

 

ตอนนี้บอกได้แค่ เศร้า เหนื่อย ท้อ หมดกำลังใจ อยากร้องไห้ แต่ร้องไม่ออก มันจุกอยู่เต็มอก

      

หวาดดีค่ะ จากที่หายไปนานสองนาน เพราะไม่ได้เข้ามา ไปเหอ บ้านใหม่ไฮไฟว์อยู่ค่ะ

ช่วงนี้ก้อปิดเทรอม อาทิตย์นึง ทั่งๆที่ที่อื่นเค้าปิดกันสองอาทิตย์ หว่าๆๆๆ... แต่ก้อดีแระ ดีกว่าไม่ได้ปิดเลย

ทำอะไรบ้างอ่ะหรอ ....ก้อไปทำที่วัดปารีสมา

 เพราะถือโอกาศทำบุญวันเกิดแม่ด้วย

( สุขสันต์วันเกิดแม่ค่ะ )

ในงานเค้ามีจัดงานสงกรานต์ ก้อไปช่วยเค้าอยู่แผนกสอยดาว ก้อหนุกดีค่ะ เหนื่อยด้วย แต่ก้ออิ่มใจดี

แต่ฝนอ่ะตกทั้งวันเลย ก้อเลยทำให้งาน กรอยไปเป็นบางช่วง แต่ ถึงยังไงแล้วคงก้อยังเยอะอยู่ไม่ต้องห่วงไป

ก้อไปช่วยงานเค้าสามวันสองคืน เสร็จงานแล้ว ก้อเลยไปเดินถ่ายรูปที่โอเปร่าต่อ สวยมากเลยค่ะ อลังกาลมากมาย

หลังจากนั้นก้อต่อโดยการไปร้านจีน กะจะไปซื้อชะอม อิอิ อยากกินอ่ะนะ แต่ร้านปิด ร้านที่เค้าเปิดมันก้อไม่มี เลยได้แค่ขนมมากิน

 

 

แระก้อเดินทางกลับบ้านเมือง พอมาถึงม้ง มาเจออากาศที่คงที่ ไม่แปรปรวน ร้อนคงที่เลย อิอิ

พอถึงห้องพักแค่นั้นแระ ไม่อาบมันแล้วน้ำ วางกระเป๋าได้กระโดดขึ้นเตียง สลบไปเลย เหนื่อย แต่ก้อสนุกดีค่ะ

นอนพักเอาแรงเพราะต้องไปฟาดฟันกะการบ้าน แระงานที่ต้องส่งอีกมาก

 

 

 

   ช่วงนี้เป็นอ่ะไรนักหนาไม่รู้ สอบๆๆๆ อยู่นั้นแระ วันนี้ก้อสอบ เบอัง ไปคร้าบพี่น้อง  จะรอดไม่รอดยังไงก้อรอลุ้นต่อไป สาธุ ขอให้ผ่านทีเถอะ

ขอให้ผลบุญอันน้อบนิดที่ลูกสะสมมานั้นส่งผลให้ลูกสอบผ่านทีเถอะ พอเสร็จสอบนี้ก้อมี คณิต ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ โอ้ยเอาให้หมดทุกวิชาเลยไหม

พุดไปแล้ว ก้อเหมือนตอกย้ำความโง่ของตัวเอง ทำไมอ๋อมลืมแบบสนิท แบบนี้เนื้อหาที่เรียนมาก้อไม่จำ โอ้ยอ่อมเอ้ยยย จะเอาอะไรไปสอบละลูก เหนื่อยเด้ ชีวิต .......

 

 เอาว่ะ ไม่เป็นไรสู้โว้ย ต้องทำได้ซิเนอะ ถ้าตังเองท้อแล้วจะเอากำลังใจที่ไหนไปสู้กะปัญหาล่ะ เจอแค่นี้ก้อท้อหรอ ไม่ได้  ท้ออ่ะท้อได้ แต่อย่าถอยนะไอ้อ๋อมเอ๋ย

พ่อจ๋าแม่จ๋า อ๋อมจะพยายามทำเพื่อพ่อแม่ เพื่อยายด้วยดิ คิดถึงที่สุดเลย  อยากเจอที่สุดเลย คิดถึงๆๆๆๆๆ

 

 

ไม่เดินตามทุกวันทุกทางที่ฉันไป อะไรที่ฉันเป็น
จะผิดถูกเท่าไรให้ฉันออกไปเห็น ได้เรียนได้รู้มัน

ได้มองตาก็พอ ก็ขอได้ห่วงใย
เอาใจช่วยแล้วกัน
คอยดูอยู่ไม่ไกล เมื่อไดที่ฉันต้องการ
ให้หันกลับมาหา

จะเจอะกับรอยยิ้ม แววตาที่อ่อนโยน
สองแขนที่พร้อมจะเช็ดหยดน้ำตา
เติมใจที่อ่อนแรง ให้ความเข้มแข็งนั้นย้อนคืนมา
กับหนึ่งคำเบาๆ ข้างๆ หู

แม่จะอยู่ตรงนี้ไม่ไกลไม่ห่าง
อยู่เป็นคนข้างหลังและเป็นกำลังใจ
สิ่งที่ทำให้ฉันเดินมาได้แสนไกล
ด้วยความอบอุ่นใจ เพราะรู้ว่าแม่อยู่ใกล้ๆ กัน

ไม่เคยแอบน้อยใจ
ไม่ต้องอิจฉา ว่าแม่ไม่รักกัน
มีเพียงความมั่นใจ
เมื่อใดที่ฉันไหวหวั่นแค่หันกลับมาหา

จะเจอะกับรอยยิ้ม แววตาที่อ่อนโยน
สองแขนที่พร้อมจะเช็ดหยดน้ำตา
เติมใจที่อ่อนแรง ให้ความเข้มแข็งนั้นย้อนคืนมา
กับหนึ่งคำเบาๆ ข้างๆ หู

แม่จะอยู่ตรงนี้ไม่ไกลไม่ห่าง
อยู่เป็นคนข้างหลังและเป็นกำลังใจ
สิ่งที่ทำให้ฉันเดินมาได้แสนไกล
ด้วยความอบอุ่นใจ เพราะรู้ว่าแม่อยู่ใกล้ๆ กัน

 

 

แทบสิ้นชีวิตคร้าบพี่น้อง ไม่คิดว่าตัวเองจะไม่สบายได้ขนาดนี้ เริ่มจากเมื่อวานตอนบ่ายเรียนคณิตอยู่ รู้สึกไม่สบายตัว ตัวร้อนขึ้นอย่างกระทันหัน เป็นอะไร เริ่มปวดหัวหัวแทบจะระเบิด ตัวร้อนอย่างกะไฟ เรียนถึงห้าโมงครึ่ง กับมาหัวแทบแตก กลับมาไปห้องเพื่อน นั่งร้องคร้าบเพราะมันทำอะไรไม่ได้ เพื่อนต้มช๊อกโกแลตให้กิน และเอายาพาราให้กิน กินข้าวเข้าไปก้ออ้วก ไม่คิดว่าอาการจะหนักขนาดนี้ กลับห้องมามากินยาอีกรวมเป็นสี่เม็ด สมองเบลอ  แล้วก้อเผลอหลับไป สะดุ้งตื่อชนมาตอนเที่ยงคืน หนาวๆร้อนๆ ตัวแทบจะระเบิด จะโทรหาเพื่อนก้อเกรงใจมันดึกแล้ว ตีสองโทรกลับบ้าน โทรไปหาแม่ แม่ไม่รับ โทรหายาย คุยนานก้อไม่ได้ เหนื่อยมากๆ นอนไม่ได้ถึงตีสี่ ตัดสินใจโทรหาเพื่อนคร้าบ แต่เพื่อนปิดเครื่อง เลยฝากข้อความไว้ หลับไปอีกทีตอนตีห้า เจ็ดโมงเช้าเพื่อนมาดูอาการ ไม่ไหวคร้าบ ลุกไปเปิดประตูไม่ได้ เลยโทรหาแอ๋ว บอกว่าไม่ไหวแล้ว จะไปหาหมอแอ๋วเลยให้ปาสกาลพาไปหาหมอ ออกจากหอไปตอนสามโมงเช้าเดินไปโรงพยาบาลที่อยู่ตรงข้ามหอนี่แหล่ะ แต่ทรมานมากมายตอนที่เดินไป ไปถึงหมอก้อให้รอคิวนานมาก ไอ้เราแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว ก้ออุณหภูมิร่างกายมันสี่สิบสอง ดีนะไม่ช็อก ทำอะไรไม่ได้ นั่งร้องไห้คร้าบ คิดถึงคุณพ่อคุณแม่ คุณพระคุณเจ้าใหญ่ นั่งรอเกือบสองชั่วโมงได้มั่ง หมอก้อเรียกชื่อเข้าตรวจ ไปถึงก้อจัดการเจาะเลือดเราไปตรวจ เจาะไปอย่างเยอะ หลอดแรก ก้อได้อยู่พอหลอดที่สอง หมอบอกว่าเลือดไม่ออก ตั้งเจาะใหม่อีกครั้ง ไอ้เราไม่มีแรงที่จะโต้เถียง หน้านี่ซีด ตัวแทบไม่มีสีอยู่แล้ว สุดท้ายก้อเจาะเลือดเราไปสองที่คร้าบ แล้วก้อเข้าน้ำเกลือซะเลย เข้าไปสองกระปุก กระปุกแรกหมดไป อุณหภูมิเหลือสี่สิบจุดสาม กระปุกที่สองอุหภูมิค่อยปกติ

 ออกมาคร้าบถามหมอว่าตกลงเราเป็นไร ตกลงเป็นไข้หวัดใหญ่ไหม หมอบอกว่า หนักกว่าไข้หวัดใหญ่ ที่จริงไอ้เราก้อฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องหรอก เพราะมันเป็นชื่อโรคของเค้า แต่ได้ปาสกาล แปลให้ฟังอีกที่

พอกลับหอ เสร็จปาสกาลก้อไปซื้อยามาให้ แล้วก้อเอามาให้ สุดท้าย วันนี้ก้อพลาดสอบไป สอบอังกฤษคร้าบ ไม่ได้สอบเลย ก้อไม่รู้เนอะว่ามันจะร้ายแรงขนาดนี้ เกือบตาบไปแล้วไหมล่ะเรา

 

......สุดท้ายนี้ขอบขอบใจแอ๋ว ปาสกาล ไอ้เอ มากๆขอบใจมากจริงๆ เอาไว้ซักวันจะหาโอกาสที่จะตอบแทน.........

และขอบใจไอ้แต๋มที่คอยโทรถามอาการ... และก้อขอบใจเพื่อนๆทุกคนที่เป็นห่วงนะค่ะ

 

ปล. ตอนเย็นเพื่อนบอกว่าอาจารย์ไม่สอบคร้าบ ก้อเป็นโชคของเราไป....